บทที่ 14 บทไม่มีชื่อ

"มินทร์หายไปไหนมาคิสง่วงนอนแล้วนะ ดึกมากแล้วด้วย อีกอย่างคิสหิวอะ"ไอ้มินทร์ก้มหน้าลงมองใบหน้าใสๆน่ารักน่ากอดนั่นด้วยความเอ็นดู ก็คนเคยดูแลกันมาตั้งแต่เล็กนี่ครับความผูกพันย่อมมีมากอยู่แล้ว เขาโอบไหล่บางเอาไว้ก่อนจะบอกเสียงเบา

"วันนี้คิสนอนบ้านคิงไปก่อนนะครับ มินทร์มีธุระต้องไปทำต่อ คิงเป็นลูกของเพื่อนพ่ออาทิตย์นะไว้ใจได้ มินทร์จะให้เค้าดูแลคิสไปก่อน ส่วนเสื้อผ้ากับหนังสือเรียนเดี๋ยวให้เพื่อนมินทร์ไปเอามาให้นะครับ เชื่อฟังนะไม่ดื้อไม่เกเร อย่าร้องไห้นะเดี๋ยวจะไม่สบาย นอนก็อย่าลืมห่มผ้าล่ะ ใส่เสื้อหนาๆ น้องคิสชอบนอนเตะผ้าห่มจะได้ไม่หนาวตอนดึกๆไงครับ"ไอ้มินทร์มันอ่อนโยนน่าดูเวลามันคุยกับน้อง ลูบหน้าลูบหลัง อันนี้แหละที่เริ่มจะไม่ชอบมัน ผมขวางหูขวางตานึกไม่ชอบขี้หน้าขึ้นมาตงิดๆ

"มือมึงน่ะ"ผมบอกสั้นๆลอยๆ ดูเหมือนไอ้มินทร์จะรู้ตัวว่าผมเจาะจงพูดกับมัน มันเลยรีบปล่อยมือที่ลูบหลังน้องทันที ผมเอื้อมมือไปคว้าแขนน้องได้ก็ลากๆเดินไปขึ้นรถ ผมต้องหยุดดูมันอีกครั้งด้วยความสงสัย มันจะวิ่งทำไมวะผมเดินอยู่นะไม่ได้วิ่ง

"แล้วมึงจะวิ่งทำส้นตีนไร"ผมถามดุๆที่ถามไม่ใช่อะไรกลัวมันจะหกล้มเดี๋ยวก็บาดเจ็บร้องไห้งอแงอีกลำบากคนปลอบอย่างผมที่ปลอบคนไม่เป็น จากนั้นมันก็เกิดอาการเหวี่ยงทันทีแบบไม่มีกลัวเกรงหน้าผม ตาเขียวปั๊ดนี่ถ้าแยกเขี้ยวได้มันคงกัดผมอะ

"กูเดินไม่ทัน มึงเดินยังกับควายหายแล้วต้องรีบออกไปตาม แล้วดูขามึงดิยาวยังกับเปรต ใครจะก้าวตามทัน ถ้าไม่วิ่งกูคงกลิ้งลงกับพื้นปล่อยให้มึงลากง่ะ"ดูปากมันสิครับปากมัน ถ้าเป็นคนอื่นคงลงไปกองกับพื้นตั้งแต่คำแรกละ ผมกัดฟันแน่นจะตีมันซักแปะก็กลัวรอยจะขึ้น ได้แต่สูดหายใจเข้าปอดนับหนึ่งถึงร้อย ช่างเถอะน้องมันยังเด็กบางทีก็พูดอะไรไม่คิดไปบ้างได้แต่ปลอบใจตัวเองแบบนั้น

"เออ...."ผมบอกมันแล้วลดฝีเท้าลงก้าวสั้นขึ้นเดินช้าๆ มันก้าวขึ้นรถที่ผมเปิดให้ไม่พูดไม่จา ไม่ถามซักคำว่าจะไปที่ไหนอะไรยังไง นี่ก็ไม่ดีนะเด็กๆอย่าทำตามนะครับ อย่าไปกับใครง่ายๆหรือถ้าจะไปก็ให้บอกผู้ใหญ่สักคนก่อนให้รู้ หึหึเป็นคนดีใช่ไหมล่ะ

"หิวอีกมั๊ย"ผมที่ไม่รู้จะพูดอะไรกับเด็กก็ต้องเอากินเข้าล่อแบบนี้แหละครับ หรือใครมีไอเดียที่ดีกว่านี้บอกผมทีเถอะ ผมหันไปมองใบหน้าซีดของมัน อาจจะเป็นเพราะง่วงนอนหรือหิว หรืออาจจะไม่สบายความคิดของผมก้าวไปไกลแล้ว แต่อยู่ๆมันก็เอ่ยขึ้นมา

"อื้มหิว อยากกินยำมาม่า"

".................." ผม 'ยำมาม่า ยำมาม่า ยำมาม่า' สมองของผมคิดภาพตาม ไอ้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยี่ห้อนี่โอเคผมรู้จัก แต่ว่า..แล้วไอ้ยำมาม่านี่หน้าตาเป็นไงวะเซเว่นมีขายไหมเนี่ย ทุกข์กูอีก กว่าจะถึงคอนโดผม ผมต้องจอดเซเว่นเดินตามมันซื้อของ จอดข้างทางเพราะมันอยากกินหมี่เกี๊ยวแทนยำมาม่าที่ว่า เพราะผมไม่รู้จะสรรหาให้มันจากไหนตอนเที่ยงคืนขนาดนี้ ทำไมผมเพลียขนาดนี้นะไม่เข้าใจ

"........หิว .........."มันส่งเสียงงุ๊งงิ๊งออกมาอีกแล้ว ผมแอบถอนหายใจกับเรื่องแปลกๆที่กำลังถาโถเข้ามาหาผม ไม่ใช่ว่าจะหนักใจอะไรนะครับ แต่ผมต้องปรับตัวใหม่ อดนึกถึงอ้มินทร์ไม่ได้ที่เลี้ยงน้องจนออกมาเป็นคนแบบนี้ ก็คงนิสัยเหมือนคนเลี้ยงนั่นแหละ เพียงแค่คิดผมก็อดยกยิ้มที่มุมปากไม่ได้เมื่อคิดถึงหน้าไอ้เตที่ต้องรบรากับไอ้มินทร์ แค่นึกถึงหน้าไอ้เตความหนักใจที่มีเลยรู้สึกโปร่งสบายขึ้นเยอะเลย

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า"ผมอดหัวเราะออกมาไม่ได้

"หัวเราะอะไรน่ะ"ไอ้ตัวเล็กถามผม

"ทำไม?หัวเราะไม่ได้เหรอ ใครจะห้าม"ผมแกล้งกวนตีนมันเล่น อีกแล้วครับ แค่มันเถียงสู้ผมไม่ได้น้ำตาก็เริ่มจะคลอเบ้าตาอีกแล้ว

"หุบปากไปเลยมึง จะร้องทำไมห๋า"ผมรีบเบรก

"ห้ามคนอื่นพูดมึงกู แต่มึงแม่งมึงกูมาเต็ม จะบอกคนอื่นตัวเองทำให้ได้ก่อนมั๊ย” แน๊มีเถียง เถียงเก่งมะมึง

"กล้าเถียงกูเหรอ"ผมถลึงตาเข้าใส่

"เหอะ"มันส่งเสียงในลำคอแล้วเบะปากเข้าใส่ ไม้เรียวในมือถึงกับสั่นเลยครับไอ้เด็กปากดี ผมแอบด่ามันในใจไม่กล้าออกเสียงกลัวมันงอแงครับไม่ใช่อะไรหรอก กระทั่งเสียงท้องของมันร้องดังออกมาให้ได้ยิน มันยิ้มแหยยกมือลูบท้องไปมาแล้วสบตาผม ผมส่ายหน้าด้วยความระอาแต่ก็นะ เด็กมันหิวจะทรมานมันได้ยังไงล่ะครับต้องตามใจมันสิถึงจะถูก ผมขับไปได้อีกหน่อยตามองสองข้างทางแล้วตีไฟเลี้ยวหาที่จอดรถเพื่อส่งเด็กกินข้าว - -"

"ยำมาม่าอ่า"เสียงลอยๆบ่นมาเข้าหู ยำมาม่าบ้านป้ามันสิ ดูท่าทางมันจะไม่ยอมลงไปนั่งกินของข้างทางแน่ๆ ยำมาม่าก็ยำมาม่าครับไว้ค่อยไปให้พวกไอ้เตไอ้พิชญ์มันสั่งให้ก็แล้วกัน ของแบบนี้ผมไม่รู้จักหรอก ยิ่งเห็นท่าทางดี้ด้าอยากกินของมันแล้วต้องอ่อนใจ ต่อไปจะเป็นยังไงผมนี่ไม่อยากจะคิดเลยครับ ใบหน้าผมคงจะเปลี่ยนจากชิลๆเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาล่ะมั้ง ไอ้ตัวเล็กถึงกับขยับตัวงอขาขดเข่าเข้าหากันกอดไอ้ตุ๊กตานั่นจนแน่น จริงครับเรื่องที่ไอ้ตัวเล็กจะต้องเผชิญไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แต่ดูเหมือนชะตาได้ลิขิตเอาไว้แบบนั้น ขัดใจคงไม่ได้หรอกครับหรือถึงใครจะขัดผมและครอบครัวผมคงไม่ยอมแน่ๆ แน่จริงใครอยากจะขัดมาดามก็เชิญเถอะผมกับป๊ะป๋าผมไม่กล้าแน่นอน